Gozel sevgi hekayesi [sonacan oxuyun,goz yawlarinizi saxlaya bilmeyeceksiniz]

pol Memo 13 Fev 2013 / 18:19
Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı
ilk kez…. Biri tıpta okuyordu, öbürü
mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra,
bir kere, bir kere, bir kere daha
karşılaşabilmek için, hep ayni saatte,
ayni duraktan, ayni otobüse bindiler.
Gençtiler, çok genç… Birbirileriyle
konuşacak cesareti bulmaları biraz
zaman aldı ama sonunda basardılar.
İkisi de her sabah otobüse bindikleri
semtte oturmuyorlardı aslında.
Delikanlı arkadaşında kaldığı için o
duraktan binmişti otobüse, kız ise
ablasında…. Sırf birbirilerini görebilmek
için, her sabah erkenden evlerinden
çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa,
onların durağına geldiklerini, gülerek
itiraf ettiler bir süre sonra… Okullarını
bitirince hemen evlendiler. Mutluydular
hem de çok mutlu… Bazen issiz, bazen
parasız kaldılar ama öylesine sıkı
kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri
hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu
zor getirdikleri günlerde de ünlü bir
doktor ve ünlü bir mimar olduklarında
da hep mutluydular. Zaman aşımına
uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen,
banka hesabında para kalmadığı
için ya da tam tersine o hesabi daha da
kabarık hale getirmek uğuruna bitip-
tükeniveren sevgilerden değildi
onlarınki… Günler günleri, yıllar yılları
sevgileri de büyüdü, büyüdü…Tek
eksikleri çocuklarının olmamasıydı.
Zorlu bir tedavi sürecine rağmen çocuk
sahibi olmayınca, “bütün mutlulukların
bizim olmasını beklemek, bencillik olur”
diyerek devam ettiler hayatlarına.
Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler…
“Senin için ölürüm” derdi kadın, sımsıkı
sarılıp adama ve kadında “Hayır, ben
senin için ölürüm” diye yanıt verirdi
hep… Bazen eve geldiğinde, aynanın
üzerinde bir not görürdü kadın, “Bir
tanem, kütüphanenin ikinci rafına
bak….” Kütüphanenin ikinci rafında
başka bir not olurdu, “Mutfaktaki
masanın üzerine bak ve seni çok
sevdiğimi sakin unutma” Mutfaktaki
masadan, salondaki dolaba sevgi dolu
notları okuya okuya koşturan kadın,
sonunda kimi zaman bir demet çiçek,
kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi
zaman da pahalı armağanlarla
karşılaşırdı… Aldığı hediyenin ne olduğu
önemli değildi zaten…. Hayat ne kadar
hızlı akarsa aksin, isleri ne kadar yoğun
olursa olsun hep birbirlerine ayıracak
zaman buluyorlardı bulmasına ama
kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde,
daha az çalışmaya karar verdiler.
Adam, hastaneden ayrıldı ve
muayenehanesinde hasta kabul etmeye
başladı. Kadın da mimarlık bürosunu
kapadı ve sadece özel projelerde görev
aldı. Artık daha fazla beraber
olabiliyorlardı. Bir gün sahilde
dolaşırken, harap durumda bir ev gördü
kadın, üzerinde “satılık” levhası asili
olan. “Ne dersin, bu evialalım mi?” dedi
adama. “Bu viraneyi yıktırır, harika bir
ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile.
Kocaman terası olan, martıları
kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz
evi yapalım burayı…” “Sen istersin de
ben hiç hayır diyebilir miyim?” diye
yanıt verdi adam. “Amerika’daki tip
kongresinden döner dönmez ararım
emlakçıyı… Kaç para olursa olsun,
burası bizimdir artık….” Sadece bir hafta
ayrı kalacaklarını bildikleri halde,
ayrılmaları zor oldu adam Amerika’ya
giderken. Her gün, her saat konuştular
telefonla. Gözyaşları içinde
kucaklaştılar havaalanında. Fakat
birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık
olduğunu fark etti kadın.

[cavab]

pol Memo 13 Fev 2013 / 18:21
Fakat
birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık
olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar
mutlu görünmüyor, konuşmaktan
kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için,
sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi
verdi kadın ama hiç beklemediği bir
cevap aldı: “Canim, o ev bizim bütçemizi
aşıyor. Sen en iyisi o evi unut…”
Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış
insanlara daha da acı, daha da çekilmez
gelir. Kadın, hiç sevmedi bu
beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi
için yalvardı adama, “Senin için ölürüm,
biliyorsun, ne olur anlat” diye dil döktü
bos yere… Yıllardır sevdiği adam,
duyarsız ve sevgisiz biriyle yer
değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya
çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu
kadın, her çarpmada daha fazla
kanıyordu yüreği…Bir gün,
çocukluğunun, gençliğinin ve bütün
hayatinin birlikte geçtiği arkadaşına
dert yanarken, “Artık dayanamıyorum,
sana söylemek zorundayım” diye
sözünü kesti arkadaşı. “O, seni
aldatıyor. Is yerimin tam karsısındaki
restoranda genç bir kadınla yemek
yiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş
biniyorlar arabaya….” “Sus, sus çabuk,
duymak istemiyorum bu yalanları” diye
bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını,
kendisini kıskanmakla suçladı…. Ertesi
gün, öğle vakti o restoranın hemen
karsısında bir köseye sindi sessizce ve
peri masallarının sadece masal
olduğunu anladı… Kocasının eskiden
ayni hastanede çalıştığı genç çocuk
doktorunu tanıdı hemen. Bazen
evlerinde ağırladıkları kadına nasıl
sarıldığını gördü adamın… Aksam kocası
eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen
ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp
bazen de yumruklayarak haykırdı
suratına her şeyi. İnkâr etmedi adam.
Zamanla duyguların değişebildiği,
insanların orta yaşa geldiklerinde
farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi
ağzında ve bavulunu alıp gitti evden.
Kapıdan çıkarken, “son bir kez
kucaklamak isterim seni” diyecek oldu
ama kadın, “defol” dedi nefretle… İlk
celsede boşandılar… Modern bir ask
hikayesinin böyle son bulmasına kimse
inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle
ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın,
sevgilisiyle birlikte Amerika’ya
yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız
kaldığında, onu hala sevdiğini
hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor,
aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir
duygu olan nefretin alması için dua
ediyordu. Aradan bir yıl geçti… Her
şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile,
kadının derdine çare olamamıştı. Bir
sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı.
Kapıyı açtığında, karsısında o kadını
gördü. “Sen, buraya ne yüzle
geliyorsun” diye bağırmak istedi ama
sesi çıkmadı. “Lütfen, içeri girmeme izin
ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor.”
dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor
duyulan bir sesle konuşmaya başladı:
“Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında.
Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü.
Geçen yıl Amerika’daki kongre sırasında
öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir
senelik ömrü kaldığını. Buna
dayanamayacağını, hep söylediğin gibi
onunla birlikte ölmek isteyeceğini
biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak
için, benden sevgilisi rolünü oynamamı
istedi. Ailesine de haber vermedi.
Birlikte Amerika’ya yerleştiğimiz
yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız
otobüs durağının karşısında bir ev
tutmuştu. Tedavi görüyor ve
kurtulacağına inanıyordu ama olmadı.
Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son
anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi
istedi…” Gözlerinden akan yaşları
durduramayacağını biliyordu kadın.
Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline
tutuşturulan kutuyu açmayı neden
sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış
bir sürü kâğıt duruyordu kutuda. İlk
kâğıtta, “Lütfen bütün notları sırayla
oku bir tanem” diyordu… Sırayla okudu;
“Seni çok sevdim”, “Seni sevmekten hiç
vazgeçmedim”, “Senin için ölürüm
derdin hep, doğru söylediğini bilirdim.”
“Fakat benim için ölmeni istemedim”
“Simdi bana söz vermeni istiyorum.”
“Benim için yasayacaksın, anlaştık mi?”
son kâğıdı eline alırken, kutuda bir
anahtar olduğunu gördü kadın… Ve son
kâğıtta
Şunlar yazılıydı:
“Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye
göre yaptırdım. Kocaman terasta
martılarla kahvaltı ederken, ben hep
seni izliyor olacağım

[cavab]

pol Dj_kamo 13 Fev 2013 / 18:26
AZERBAYCAN dilinde olsaydi yaxwi olardi

[cavab]

pol Wirxan 13 Fev 2013 / 18:32
Memo, superdi ehsen sene movzu ucun bu cur sevgiye de yalniz ebedi sevgi deyirem

[cavab]

pol Wirxan 13 Fev 2013 / 18:33
gozlerim doldu kovreldim

[cavab]

pol YARASA-2 13 Fev 2013 / 18:46
AZERBAYCAN dilinde olsaydi yaxwi
olardi

[cavab]

pol Memo 13 Fev 2013 / 18:49
Wirxan , deymez . Bunun videosunu izlemiwdim,chox pis tesir etdi . Ozum asli olmadan kovreldim(

[cavab]

pol Shuvelanli 13 Fev 2013 / 18:50

[cavab]

pol Memo 13 Fev 2013 / 18:52
Beyenmeyenler zehmet chekib werh yazmasin :). Movzunun sahibi menem ve mende istediyim kimi movzu acha bilerem (qaydalar cercivesinde tebiiki) ..

[cavab]

pol Memo 13 Fev 2013 / 18:54
Shuvelanli , teshekkur :)

[cavab]

[1] 2 3 ... 7 →

 
Bölmeye qayıt
19.04.13 22:00
0.2803 san.
© 2012 - Şen Fermer Oyunu Tarla.az