{{ Dusundurucu hekaye }}
*_DoST_*
29 Noy 2012 / 14:43
" Men narkoman ailesinde anadan
olmuşam. Deyirler ki, insanlar yalnız
5-6 yaşlarından etibaren heyatında
olan hadiseleri xatırlayarlar. Belke de
heç kim mene inanmaz, amma menim
uşaqlıq xatirelerim 2 yaşımdan başlayır. Mence buna sebeb
heyatımda baş veren hadiseler idi.
Menim 2 yaşım vardı, o zaman ki, atam
meni çarpayımdan götürüb 2-ci
mertebeden heyete atmışdı.İlk
qorxunu men o zaman hiss etmişdim,anamın qışqıraraq
pillelerden aşağı düşmesi… O zaman
mene heç ne olmamışdı, hetta bu
hadiseden sonra men atama nifret de
etmedim, sadece olaraq men bele
hislere hele hazır deyildim. … Ne üçün bizim ailede bele hadiseler
olurdu, men bunu başa düşe
bilmirdim… Belke onların özleri de bu
sualın cavabını bilmirdiler. Menim
atam ali tehsilli, alicenab insan idi ve
hemçinin narkotikler… Anam gözel, savadlı müellime ve bütün bunlara
dözürdü… Niye? Çünki o onun
övladının atası idi, onların ailesinde
ayrılmaq düzgün qebul olunmurdu...
Anam menim üçün, atam üçün,
ailesini qorumaq üçün daim mübarize aparırdı. Amma görünür ki,
narkotikler ondan da güclü idiler.
Zamanla narkotikler atamın heyatının
menasına çevrilmeye başladı. Ne
qeder ki, atam narkotikden sonra “
çox-çox yükseklere qalxırdı”, anam bir o qeder de günden güne alçalırdı.
Bele günlerde onlar ne bir-
birlerinden, ne de menden utanırdılar.
Qışqırır, bir-birlerini tehqir edirdiler,
hetta ele yüksekden qışqırırdılar ki,
men ne qeder de qulaqlarımı berk- berk bağlasam, başqa otağa keçsem
de yene de onların sesini eşidirdim.
Herden barışıq olurdu. Qohumlar
yığılır, atamı tenbeh edirdiler. Atam ise
başını aşağı salıb onlara qulaq asırdı,
bele anlarda menim ona çox yazığım gelirdi… Men ona yaxınlaşar, elini
tumarlayardım, o ise meni
qucaqlayardı.
Qohumların gelişinden sonra bir
müddet her şey qaydasına düşerdi.
Atam mene balaca maşınlar düzelderdi, anam qeşeng geyiner,
saçını düzelder ve biz gezmeye
gederdik. Lakin bu o qeder de uzun
çekmezdi. Müeyyen zamandansonra her şey yeniden başlanırdı.
Evimizde yene dehşet dolu qara
günler başlayırdı. Men çalışırdım ki,
atamın gelişine qeder tez yatım,
başımı yastığın altına salardım ki, heç
ne eşitmeyim. Men çox tenha idim, heç kim meni anlamaq istemirdi. Men
onlara qarşı olan hislerimi ifade ede
bilmirdim ve bu da mene eziyyet
verirdi. Sadece olaraq men çox balaca
idim. Qaranlıq otaqda çarpayımda
uzanaraq men hem atamın yolunu gözleyirdim, hem de onun
gelmemesini isteyirdim. Onu
dayandıracaq sehrli sözleri tapmağa
çalışırdım. O yastığın altında men çox
göz yaşları tökmüşdüm, menim
yegane dostum o idi. Mene ele gelirdi ki, valideynlerim meni
tamam unudublar, onların başları
özlerine, öz problemlerine o qeder
qarışmışdı ki, menim varlığımı
unutmuşdular. Her halda men bele
düşünürdüm. Ve men onlardan intiqam almaq qerarına geldim. Bes
kiçik, kimsesiz bir insanın bele
sehnelerle qarşılaşması, bele eziyyet
çekmesi edaletdenmidir? Men
tamamile getmek qerarına geldim,
yeni ölmek. Menim artıq 7 yaşım var idi ve heyat, ölüm haqqında çox az da
olsa anlayışım var idi.
Men güclü olmaq qerarına geldim,
artıq ağlamayacaqdım. Axşamlar
atamın gelmesine yaxın men
gözlerimi berk-berk bağlayır ve nefes almamağa çalışırdım. Bele hallarda
menim üreyim çox zeif döyünürdü.
Bir gün men yene de nefes almamağa
çalışanda birden üreyimin döyüntüsü
yavaş-yavaş azalmağa başladı. Men
çox qorxdum ve bütün gücümü toplayıb: “Ana, ana” deye qışqırdım.
Sonra ise heç ne xatırlamıram...
Men ayılanda ilk olaraq valideynlerimi
gördüm, onlar çox yorğun
görünürdüler, günlerle menim
yanımdan heç yere ayrılmayıblar. Menim veziyyetim onlara pis tesir edib,
onlara eziyyet verib, incidib.
O zamandan artıq 5 il keçib. Menim 12
yaşım var, 7-ci sinifde oxuyuram. Her
axşam atam mene maşınlar
düzeldir,bu bizim onunla hobbimizdir, biz şaxmat oynayır, resmler çekirik.
Her istirahet günü ise anam, atam ve
men gezmeye gedirik.Men sevilirem
ve bundan da xoşbextem..."
red. *_DoST_* (29.11 /14:44)
[cavab]
Dost
29 Noy 2012 / 14:54
Maraqli idi.twk
[cavab]
Bölmeye qayıt
0.2188 san.
© 2012 - Şen Fermer Oyunu Tarla.az