:::.AnA.:::

pol YeTiM 26 Noy 2012 / 13:27
[vpclr]“Evlendikden 21 il sonra yeni
sevgi parıltısına rast geldim...
Bir müddet evvel heyat
yoldaşımdan qeyri bir
qadınla gezmeye çıxmışdım.
Bu, heyat yoldaşımın teşebbüsü idi.
– Onu ne qeder sevdiyini
derinden derk et – deye
heyat yoldaşım mene
meslehet vermişdi...
Heyat yoldaşımın, birlikde gezmeyi ve vaxt keçirmeyi
tövsiye etdiyi hemin qadın
Anam idi. 19 il evvel heyat
yoldaşını – atamı itirmişdi.
Ancaq iş heyatım, gündelik
meşğuliyyet, boynuma düşen mesuliyyet, üç uşaq atası
olmağım – bütün bunlar
Anama tez-tez baş
çekmeyime mane olurdu.
Nehayet, bir gün ona zeng
vurdum, şam yemeyine devet etdim. Heyecanla
soruşdu:
– Oğlum, halın necedir,
sehhetin yerindemi? – çünki
gec edilen zenglere adet
etmemişdi, narahat idi. – Her şey yaxşıdır, ay ana –
dedim, – seninle baş-başa
qalmaq isteyirem.
– Ele ikimizmi? – anam
soruşdu. Bir qeder sükutdan
sonra elave etdi: – Men de bunu çox isteyirem.
Cüme axşamı işden sonra
yanına getdim. Bir az
heyecanlı idim. Yanına
çatdıqda o da narahat
görünürdü. Qapının kendarında dayanmışdı, meni
gözleyirdi. Eynine qeşeng
paltar geyinmişdi.
Vefatından qabaq atamın
ona aldığı son paltarı idi,
deyesen. Anam gülümsedi: – Hamıya dedim ki, bu gün
oğlumla gezmeye çıxacağam.
Sevindiler. Qayıtdıqdan
sonra onlara danışacağım
xeberlerin intizarındadırlar.
Adi, ancaq debdebeli ve sakit yemekxanaların birine
getdik. Anam qoluma
girmişdi. Sanki ölkenin birinci
xanımı idi.
Eyleşdik. Menyudakı
yemeklerin adlarını oxumağa başladım. Anamın gözleri
yaxşı görmürdü. Odur ki,
yalnız iri yazılmış herfleri
oxuya bilirdi. Soluq dodaqları
ile gülümseyerek üzüme
baxırdı. Dillendi: – Vaxtı ile sen balaca olanda
men sene bunları
– oxuyurdum.
– – Sene olan borcumun
azacıq hissesini, bele şeylerle
ödemek vaxtıdır, ay ana – dedim, – sen rahat ol.
– Şam ede-ede xeyli danışdıq.
Söhbetimizde qeyri-adi bir
şey yox idi: ötüb-
keçenlerden, yeniliklerden
danışırdıq. Başımız söhbete o qeder qarışmışdı ki, vaxtın
nece keçdiyini hiss
etmemişdik. Artıq gece
yarıdan keçmişdi.
Yemekxanadan çıxdıq. Evine
çatdıqda anam dillendi: – – Növbeti defe birlikde şam
etmeye ne deyirsen? Ancaq
bu defe menim hesabıma
olacaq.
– Elini öpdüm ve ayrıldım...
– Bir neçe gün sonra anam ürek tutmasından vefat etdi.
Vefatı ele qefilden oldu ki,
heç ne ede bilmedim.
– Bir neçe gün keçdi. Anamla
şam etdiyim yemekxanadan
bir mektub aldım. Anamın yazısını tanıdım:
“Qabaqcadan hesabı
ödemişem. Bir daha seninle
şam ede bilmeyeceyimi hiss
etmişdim. Ne ise... Başlıcası,
iki neferlik hesabı ödemişem – sen ve heyat yoldaşın üçün.
Çünki sen hemin gecenin
menim üçün ne qeder
ehemiyyetli olduğunu, kaş
bileydin! Bunu heç vaxt başa
düşmeyeceksen... Seni çox sevirem, eziz balam!”
– Bu deqiqelerde “sevgi” ve
“seni sevirem” kelmelerinin
menasını başa düşdüm,
anladım. Başqasına sevgimi
yaşatmağın menasını da derk etmişdim...”.
– Valideyn, xüsusile de Ana –
heyatımızın en ehemiyyetli
cövheri olmalıdır... Odur ki,
layiq olduqları şeyleri onlara
bexş edin, layiq olduqları vaxtı onlara ayırın! Beli, bu,
Allahın ve onların sizin
üzerinizdeki texiresalınmaz
haqlarıdır!
– Sonda ümid edirem ki, bu
hekaye valideynlerinin qedrini bilmeyenleri
ayıldacaq, bizi de bu işde
vasiteçi edecekdir!
[/vpclr]
red. YeTiM (26.11 /13:28)

[cavab]

pol emsalyan 26 Noy 2012 / 13:38
YeTiM, sagol brat oxudum esl ibret goturmeli hekayedi

[cavab]

pol Bykrasavcik 26 Noy 2012 / 14:04
twk like

[cavab]

pol By_Fresh 26 Noy 2012 / 15:14
Tesirli hekayedir,cox saqol.

[cavab]


 
Bölmeye qayıt
19.04.13 22:00
0.1559 san.
© 2012 - Şen Fermer Oyunu Tarla.az