:::Meni Niye Tek Qoydun?:::
YeTiM
23 Noy 2012 / 18:04
Payızın axır günlerinde ağacların
budaqlarında tökülmek üzre
olan saralmış son bir-iki yarpaq
qalıb ki menim de sene olan
ümidlerim hemin yarpaqlara
benzedi. Sen qayıtmadın o sonuncu yarpaqlarla birlikde
menim ümidlerim de yere deyib
qara torpağa qarışdı. Fesiller
keçecek gelen yaz hemin
budaqlara yeni yarpaqlar
gelecek, amma menim ümidlerim bir daha çiçek açmayacaq, çünki
sene olan nifretim onları
kökünden qoparıb atdı.
Yadındadırsa biz yağışı çox
severdik xoş tesadüf idi. Yağışlı
bir günde tanış olmuşduq. Men sene yağışdan qorunmaq üçün
öz çetirimi teklif etdim sen ise
gülümseyib çetirin altına
sığındın. Bir kelme söylemedin
yağış öz damcılarına ara vermir
sükutluğu pozur öz şırıltısı ile aleme ses salırdı. Biz üz-üze göz-
göze dayanıb bir-birimize
baxırdıq. Sanki gözlerimiz
danışırdı. Bax ele bizim qemli
hekayemiz de bele başladı.
Sonralar her yağışda çetirsiz el- ele verib yağışın altında
gezirdik. Sanki bu dünya bizim
üçün yaranıb sanırdıq ele
anlayırdıq ki, tale bizi bir-
birimize ele bir xoşbextlik nesib
edib ki , xoşbextlik özü bele bizi qısqanır. Bir gün seher yağış
damcılarının sesi meni yuxudan
oyatdı çox sevindim amma bu
yağış damcıları evvelki tek xoş
teessürat bağışlamadı mene.
Amma gör bir ne oldu. Sen deme penceremi çırpan yağış
damcıları sende olan xoş
günlerimin son notları son
kelmesi imiş. Senin zengin geldi,
düşündüm sensen yene yağışda
gezmeye çıxacağıq. Tez desteyi götürdüm ve teessüfler olsun ki,
bu senin mene işletdiyin son
kelmeni dilim tutmur demeye.
İndi her şeye nifret edirem,
yağışa da çünki yağışı senle
birge sevmişdim. Sevgilim indi qaranlıq bir otaqda şamla üz-üze
oturub sene mektub yazıram.
Şama baxıram o da mene
benzer, arada titreyir sonra
sakitleşir, yanıb-yanıb eriyib
sonra da öz taleyi ile barışır. Men senin üçün o ise zülmet üçün.
Kaş men de senin otağında şam
kimi yanıb qaranlığı qovub
senin meni tiren gözlerine işıq
saçaydım. Men senin üçün şam
kimi deyilgüneşden de çox
yandım. Sen ise meni heç şam
tek bele sevmedin. Bu günlerde
son mende olan şeklini cırıb
atdım. Sonra çox peşman olub
parça–parça olmuş şekli toplayıb yapışdırdım. Sanma ki, bu sene
olan sevgimdendir yox canım
sene olan sevgim öldü. Sadece
bu parça-parça olan şekil sene
olan sevgimin mezarının baş
daşı oldu. Niye sen bele elçatmaz oldun, xeyr ele de böyük
deyilsen sadece men
yükseklerden yere deydim.
Qarşılıqsız mehebbet bir qanadı
sınmış quşa benzeyir. Men ise iki
qanadı sınmış halda özümü zirvelerden yere atdım, bildim
paran parça olacam yeni senin
uğrunda, senin yolunda, qem
qayalarına çırpındım çapaladım
can verdim. Öz sevgime heyran
oldum. Sene olan sevgimi sevdim. Men seni bax bele
sevdim bele deyirler ki seni
ölenecen sevecem, bizi ancaq
ölüm ayıra biler, anla ki, menden
ölüm bele ayıra bilmez. Çünki,
cismim – cismini deyil tek qelbim-qelbini yox ruhum –
ruhunu sevdi. Bizi emellerimize
göre yalnız Allah ayıra biler. Oda
ki, sen cehennemlik olsan yerine
men yanaram. Seni özümden de
çox sevdim. Yazdığım bu mektublar senle olan son
tesellimdir. Bir gün menden sene
mektublar kesilse bil ki, ya men
ölmüşem yada sene olan
sevgim. Her halda men ölmüş
olaram. Çünki, sene olan sevgim ölmezdir.
red. YeTiM (23.11 /18:05)
[cavab]
Bölmeye qayıt