:::En Uzunomurlu Hediyye:::
YeTiM
16 Noy 2012 / 16:20
Denizi verdim ki, sene hediyye,
Geldiyin sahile gelesen bir de.
Meni görmeyende o, menem deye
Menimle danışıb gülesen bir de. ( N.
Xezri)
Artıq qırx beş yaşı vardı. İller nece de süretle ötüb
keçmişdir. Heç xeberi olmamışdı.
Zaman axıb keçir,
qalan ancaq xatirelerdir. Bu şeir de,
özünde böyük bir
xatireni yaşadır. Görüşdükleri o gün. O gün… Denizin
sahili… Menalı,
sözle dolu baxışlar. Ne qeder
baxışmışdılar onda, heç
özleri de bilmirdi. Dil susmuşdu,
baxışlarsa doymaq bilmirdi sözlerden, elece üreklerini
boşaldırdılar. Birden
astadan o, seslendi:
— Sene denizi hediyye edirem!
— Neyi? — Qız xefifce gülümsedi,
denizin ilıq nefesi perişan saçlarını oxşadı, bu onu nece
de cazibedar
edirdi — Denizi?- O, heç ne anlamayıb,
eşitdiklerine
şübheli terzde, denize baxdı. Külek
esmeye davam edirdi, sanki onu qucaqlayırmış kimi.
— Demek denizi!? — bu defe
tesdiqleyici sual idi. Fikrini
toplayıb, neyise anlayırmış kimi.
O, da cavabında gülümseyerek başını
yelledi, tesdiq elameti olaraq .
Qız da gülümsedi:
-Denizi nece hediyye verirsen ki? O ki
sene aid deyil. O
hamınındır, onu hediyye etmek
olmur. — Olur. Men sene denizi hediyye
edirem. Bax bele
verdim getdi. Olanda olur.
Qız heç ne anlamadı. Ancaq şübheli
baxışlarla ona
baxdı: — Olsun ,- deye seslendi.
Hele onda, o gün onun gözlerindeki
ağrını, hesreti,
qelbini deşen kederi, acizliyi,
çaresizliyi oxuya bilse de,
onları bir -biri ile, xüsusen bunların ona hediyye olunan
denizle elaqesini anlaya bilmemişdi.
İller ötmüş, indi
anlamışdı o hediyyenin
hikmetini...indi iyirmi altı il
sonra… O vaxt o sözler, o hissler ona anlamsız
gelmişdi.
" Sene her şeyimi vererem" —
deyende, oğlan " Neyin
var ki, veresen!? " — deye gülmüşdü
ona. Bu onun üçün gözlenilmez cavab idi.
Qulaqlarına inanmamışdı,
çox pis tesir etmişdi. Tebii ki, bunu
bildirmemeye
çalışmışdı, amma keçirdiyi hissleri indi
de unutmamışdı. Qelbine toxunmuş bu sözleri hele de
unutmamışdı.
Belke de, düşüncesizlikden,
bilerekden beledememişdi,
amma iller keçmiş bu sözün qelbine
vurduğu yara
sağalmaq bilmirdi. Her gün, demek
olar ki, her gün o
sözleri deyen ses onun beynini deşirdi. " Neyin var ki,
veresen!?" — Neyim var?… belke de
haqlı idi. Her şeyi
atasına, anasına, bacısı, qardaşına, bir
sözle, ailesine
mexsus idi, eger ev, maşın, mülk nezerde tutulubsa. On
doqquz yaşlı qızın saf, temiz
üreyinden başqa neyi ola
bilerdi ki? Onun özü bele ailesine
mexsus idi. Ona
mexsus ancaq üreyi, canı, heyatı ola bilerdi, bunlar da
sevdiyine azmı görünürdü, yoxsa,
ümumiyyetle, heç ne
demek deyildi? «Neyin var ki!?» —
deyende, o
gözlemediyi insandan gözlemediyi cavabı eşitmişdi,
hemin anda o qeder qeribe hissler
yaşamışdı ki, bilmirdi
ölüdür, ya diri. Bilmirdi ki, bu an ömrü
boyu onu
sızladacaq. " Neyim var !" — deye öz — özüne pıçıldadı
— «Seni seven üreyim var ve sen
bunu heç vaxt
bilmedin, belke de, ferqine varmadın.
Belke, bu senin
üçün heç ne ifade etmirmış demek...» Onların yolları
qovuşmadı. Sessizce ayrıldılar.
Qovuşmaq üçün heç ne
etmediler. Ayrıldıqlarını gördükde de,
nese etmeye
çalışmadılar, sakitce ayrıldılar. Ele bil heç ne olmamışdı,
heç ne yaşanmamışdı, kinsiz-
küduretsiz ayrıldılar elece.
İçindeki «men»leri «biz» olmamış
ayrıldılar. Keçirdikleri
xoş hisslere, xoş anlara göre bir- birilerine nifret
etmeden, heç kimi günahlandırmadan
ayrıldılar.
Ayrılanda da, ne vaxtsa bir- birilerini
xatırlayacaqlarını
düşünmediler, hisslerini ciddiye almadılar. Sadece bir-
birini buraxdılar. Vaxt yetişdi, meqam
geldi. O, hemin
sahile geldi. Çox darıxmışdı onun
üçün. Denize baxdı,
ele hey baxdı. İndi anlamışdı o sözün hikmetini, indi
anlamışdı o hediyyenin deyerini. "En
uzunömürlü
hediyye imiş bu. Menden sonra da
yaşayacaq...Axı kim
demiş ki, hediyye ancaq birine mexsus olmalı? Deniz
ancaq menim olmalı? O, hamınındır,
her kesindir,
menimdir!" — deye düşündü. Denize
baxıb o günleri
xatırladı, o günleri andı. Deniz lepelerinin pıçıltısını
dinledi. Doyunca derdleşdidenizle. heç vaxt göre
bilmeyeceyi, görmesi yasaq birisi ile...
Gözlerini yumdu,
denizi duya — duya o şeiri pıçıldadı:
Denizi verdim ki, sene hediyye,
Geldiyin sahile gelesen bir de. Meni görmeyince, o menem deye
Menimle danışıb gülesen bir de...
red. YeTiM (16.11 /16:23)
[cavab]
dovsan
16 Noy 2012 / 18:08
[cavab]
EMIN98
16 Noy 2012 / 18:17
Eh sevgi sevgi. Bu hisdi insanın en böyük sevincide kederide.
[cavab]
Bölmeye qayıt