Oxuyub ibret almagimiz ucun super 1olay imza:Ibis(PRINCE)
PRINCE
5 Noy 2012 / 01:49
OKUNMAYA DEĞER İBRETLİK LÜTFEN
SONUNA KADAR OKUYALIM
Subhanallah, Bu Cennet
Kokusudur !!!!!!
Eski zamanların birinde saf mı saf
temiz mi temiz, her şeye ve
herkese kanan bir adam yaşarmış.
Tüm muradı insanlara hizmet edip
Rabbinin rızasını kazanmakmış.
Fakat bazı kendini bilmez insanlar,
onun bu saflığından yararlanıp, ona
kötü şakalar yaparlar, üzerlermiş.
Gel zaman git zaman, bu saf adamın
köyünden bir grup insan umre
ziyareti yapmaya karar verirler.
Giderlerken bu adamcağızı da
yanlarında götürmeye karar
verirler. "Yolda biraz takılırız,
zaman geçiririz." diye. <
Nihayet uzun ve yorucu bir
yolculuktan sonra yüce Allah'ın evi
Beytullah tüm heybetiyle
görünmüş. Müslümanlar ve bizim
iyilik timsali saf adamımız, heyecan
ve sevinçle ona koşmuş ve umre
vazifelerini yerine getirmişler.
Yaklaşık on gün burada ibadet ve
taatla meşgul olan kafile artık
toparlanıyormuş . Şimdi Resûlullah'a
varma zamanı gelmişti. Nur şehir
Medine'ye gitmek için yola
koyulmuşlardı. Mekke'den bir mil
mesafe ayrılmışlardı ki, içlerinden
biri çantasından birtakım kâğıtlar
çıkarmış, acele ile arkadaşlarına
dağıtmaya başlamış. "Bu nedir?"
diyenlere: <
"Susun, sessiz olun. Bizim saf adam
duymasın, ona müthiş bir oyun
hazırladım." demiş. <
Kafilede olan herkese dağıtmış. O
kâğıtlardan sadece saf adama
vermemiş. Arkadaşları
dayanamamış, "Çabuk anlat,
oyunun nedir?" demişler. Adam: <
"Bakın, birazdan saf adam gelecek.
Bizlere ellerimizdeki kâğıtların ne
olduğunu soracak."
"Eee, biz ne diyeceğiz?" diye atılmış
arkadaşları.
"Diyeceğiz ki, bu kâğıtlar bize
cennetten gelmiştir. Umre
ziyaretimizi kabul eden Allah,
bizlere beraatlarımızı gönderdi."
diyeceğiz.
Arkadaşlarından bazıları:
"Fakat bu çok ağır bir şaka."
dedilerse de bu işi yapmaya karar
verdiler.
Biraz sonra saf adam yanlarına
gelmişti. Birde ne görsün, herkesin
elinde birtakım kağıtlar, onu öpüp
kokluyorlar. Dayanamadı:
"Ey benim arkadaşlarım! Nedir o
elinizdeki öpüp kokladığınız
kâğıtlar?" diye sordu.
Hepsi birbirlerine kaş göz edip
gülüşmüşlerdi. Bu oyunu hazırlayan
zat ona:
"Aaa, senin bu kâğıtlardan haberin
yok mu?"
"Hayır, yok."
"Ama nasıl olur, bak, hepimize
gönderildi bundan."
"Fakat anlamıyorum, nedir onlar?
Kim gönderdi?"
"Kim olacak, umremizi ve
ibadetlerimizi beğenip kabul eden
Allah gönderdi."
Saf adam âdeta beyninden
vurulmuştu. Son baharda yaprakları
dökülüp en ufak bir rüzgârda
titreyen bir gül ağacı yaprağı
gibiydi. Dudakları: "Rabbim!
Rabbim! diye kıpırdıyordu.
Aniden yönünü Mekke'ye çevirdi.
Kâbe karşısındaydı; birden olanca
kuvvetiyle koşmaya başladı.
Arkadaşlarının "Dur, gitme! Şaka
yaptık." sözlerini duymuyordu bile.
Onun gönlü yanmıştı, hem de nasıl
bir yangın? Belki Nil nehri oraya
aksa, söndüremeyecekt i. Düşüyor,
kalkıyor, ağlıyordu. Sonunda
kavuşmuştu Beytullah'a. Ona öyle
bir sarıldı ki, gözyaşlarını, Kâbe'nin
örtüsü içine çekiyordu. Kalbini
âlemlerin Rabbi olan Allah'a
bağlamış haykırıyordu:
"Ey yüceler yücesi Allah'ım! Ey
benim Rabbim! Niye benim
beraatımı vermedin, ne kusur
ettim? Allah'ım! Arkadaşlarım öyle
mutlu ve sevinçli, ben böyle boynu
bükük yetim kaldım. Rabbim! Sana
yalvarıyorum! Benim de beratımı
ver. Ne olur Allah'ım, beratımı
ver!"
O, böyle yalvarırken, kafasına bir
şeyin değip yere düştüğünü hissetti.
Bir de ne görsün, arkadaşlarının
ellerindeki kâğıtlardan çok daha
güzel bir kâğıt. Hemen aldı,
sevinçten ne yapacağını şaşırmıştı.
Hemen kalktı kafilesine doğru
koşmaya başladı. Bir yandan da
bağırıyordu:
"Aldım! Aldım! Ben de beratımı
aldım!?"
Arkadaşlarının hepsi şaşırmıştı.
Adam yanlarına gelince, hemen
elindeki kağıdı aldılar. O da neydi?
Bu kâğıt nasıl da güzel kokuyordu!
Hayatlarında hiç bu kadar güzel bir
koku koklamamışlardı . Üstelik çok
garip harika desenli bir kâğıttı.
Şimdi hepsi telaşlanmışlard ı, işin
içinde bir iş vardı. Hiç vakit
kaybetmeden hemen Mekke'ye
döndüler ve o devrin büyük âlimi
bir büyük zata gittiler. Kâğıdı ona
verdiler. O âlim zat kâğıdı eline alır
almaz, ayağa kalktı.
"Sübhanallah! Bu cennet
kokusudur." dedi. Kâğıdı açınca
hayret ve dehşeti arttı:
"Bu," dedi, "bu bir berattır. Falan
adama yazılmıştır. Hem de nur
mürekkeple yazılmıştır."
Hepsi donmuşlardı. Kimileri hüngür
hüngür ağlıyordu. Âlim o saf adamı
kucaklamış sakallarından,
yüzünden, ellerinden öpüyordu.
"Ne olur bana dua et!" diye rica
ediyordu.
Allah, bu saf kuluna rahmet etmiş,
ona nazar edip mükâfatlandırmı ş
ve
arkadaşlarına da bir ders vermişti...
[cavab]
Dj_KeNaN
5 Noy 2012 / 01:52
taaaaak
[cavab]
Bluffmaster
5 Noy 2012 / 02:30
gozlerim yawardi
[cavab]
EMIN98
6 Noy 2012 / 23:52
Sagol qaqaw. Ellerin derd gormesin. Super. Cox gozel idi.
[cavab]
Ayla
7 Noy 2012 / 03:33
twk yenilerini de yaz
[cavab]
BEATIFUL
7 Noy 2012 / 03:54
Movzu ucun twk.
Sukur uca yaradana Allaha inanmayana lenet.Cox sukur heqiqetende sidq urekle edilen her dua Allah qatindan qebul olar.Allah bizi ele insanlardan qorusun.Amin.
red. BEATIFUL (07.11 /03:55)
[cavab]
Bölmeye qayıt