KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:51
Bu söhbet beş il evvel olub...

Çox bedbin idi, ilk defe idi onu bele görürdüm. Açığı sıx- sıx görüşdüyümüz vaxtlar- telebelik illerinde hemişe özüm kefsiz olanda dostlar arasında ancaq onu arayırdım ki, görüşek, oturaq bir yerde, kefim açılsın.
Artıq iki il olardı ki, normal elaqemiz yox idi, bir- iki defe öteri dostların meclisinde görüşmüşük.

İndi tesadüfen rastlaşıb bir mekanda oturub derdleşmek istediyim köhne dostumun, daim kefcil tanıdığım bir insanın birden- bire qefleten intihar derecesine çatması mene çox qeribe geldi...

Özümü saxlaya bilmedim:

- Salamatlıqdır?

- Ne olub?!...

Tanıyırdı, bilirdi ki, bele buraxmayacam onu... Açılışmağa başladı:

- Olmayan olub!... Sen o qızı tanıyırdın de (adıyla dedi, men yazmıram), lap universitetden menimle....

Sözünü axıra çıxmağa qoymadım:

- Rehmetliyin nevesi, bunu bütün universitet bilirdi... Evvelden axıra qeder o qıza göre az qala qız qrup yoldaşlarınla bele kelme kesmirdin, univestitetin Leyli- Mecnununa dönmüşdünüz... Ne olub indi? Evlenersiniz, narahat olma, düzeler her şey, teki sen evlen (bilirdim ki aileleri maddi cehetden toya hazır deyil).

Bunları xatırladaraq elimi çiynine vurub gülümsemeye çalışdım ki, kefini açım...

Çiynini elimden ehmalca sürüşdürüb, yüngülce istehza dolu tebessüm gösterdi...

O, menim yaxın iki- üç dostumdan biridir. Biz demek olar ki, her şeyi bölüşürük...

Belke de ele buna göre o, uzatmadan stolun üstündeki külqabını barmaqları arasına alıb fırlada- fırlada metlebe keçdi:

- Kaş heç rastlaşmayaydıq... Ömrümde bir “sehv” eledim, altından neler çıxdı e !...- deyib, neql elemeye başladı:

... O vaxt siz gördüyünüz kimi xoşbext idik. Her gün axşamlar kiraye tutub yaşadığım balaca otaq ağlıma gelen arzuları seher derse geden kimi ele teneffüsdece ona danışırdım. Meslehetleşirdik. Kasıblığıma, menden daha imkanlı aileden olmasına, hetta ailelerinde mene qarşı narazılıqlar olmasına baxmayaraq o demek olar ki, bütün gelecek planlarını menimle
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:52
bölüşürdü.
Artıq emin idim ki, heyatda çox şeylerde tay- tuşlarıma hesed aparsam da, artıq sevilmeyime göre en imkanlı ailelerin övladları bele mene hesed aparırlar.

Hemişe teklikde Allaha yalvarırdım ki, ele şerait yaratmasın ki, men onun hansısa isteyini yerine yetire bilmeyim. Bilirsen, men ona ilk defe hisslerimi bildirende o artıq ikinci kursda- menden bir kurs aşağı oxuyurdu. Qarabuğdayı saçları, iri alma gözleri, yumru sifeti ve şux yerişi ile hamının diqqetini çekse de kifayet qeder qaradinmez qız idi. Buna göre de o vaxta qeder kim ona yaxınlaşmışdısa, aile qurmaq meqsedile yanaşırdı.

Eyni fakültede oxuyurduq, bütün bunlar göz qarşısında baş verirdi.
Ona bu niyyetle yaxınlaşanlar arasında ele imkanlı aileden oğlanlar vardı ki, menim aylıq xercim onların bir saatlıq xercine ancaq beraber olardı. Amma onların heresi bir- iki ay elleşse de ondan heç vaxt müsbet cavab ala bilmirdi. Yaxınlaşana qeder onu izledikce bütün bunlar mende fereh hiss oyatması ile yanaşı böyük ümidsizlik de yaradırdı. “O cür oğlanları beyenmeyen menim üzüme heç baxmaz”-, deye çox vaxt ümidsizleşirdim.

Amma çox qeribesi, belke de sonralar meni daha da çox ona bağlayan en böyük sebeblerden biri bu oldu ki, o, bu seçimler qarşısında meni axıra kimi dinledi. Bir sözle meni seçdi...

Sonralar marağımı saxlaya bilmeyib sözarası üstüörtülü de olsa, bunu ondan soruşanda esmer benizi bir az da allanırdı, üzünü yana çevirib: “Sen her gün qarşımı kesende ele danışırdın ki, özümden asılı olmayaraq arzularıma doğru ümidlerim artırdı...”.- dedi.

Belece gün- günden sen demişken, esl Leyli ve Mecnuna çevrilirdik...
Bir gün axşam otağımda uzanıb kitab oxuyurdum. Birden kiraye qaldığım evin sahibesi başını öz qapısından uzadıb enenevi cır sesile yene meni diksindirdi: “ A bala yene o qızdır, seni telefona çağırır...”.

Nedense bu arvad ona hemişe “o qız deyende” berk esebileşirdim, amma qoca arvad idi deye baş qoşmurdum.
Celd telefona cumdum. Desteyi götürdüm, bir- iki saniye
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:52
keçdi, o, başqaları üçün soyuq, menim üçün doğma olan sesle:

- Kitab oxuyurdun?

- Hardan bildin?

- Yene salam vermeyi unutdun, fikrin yene kitabda qalıb... (gülür)

O, güldüyü bir neçe saniye erzinde vaxt tapıb içimde öz- özümü yaxşıca danladım.

Buna baxmayaraq özümü sındırmayıb onun ehvalını daha da qaldırmaq üçün gülümsemeye çalışdım:

- Ne eceb yatmamısan? Hemişe bu vaxt yeddinci yuxuda olursan, nenem kimi...(men hemişe onu nenemle müqayise edende çox xoşuna gelirdi, ümumiyyetle, rayon işvesi, xüsusile menim Qarabağ adetlerim onun çox xoşuna gelirdi. Onun esli Qerbi Azerbaycandan olsa da atası Bakıda doğulmuşdu, ele o vaxtdan şeherde yaşayırdılar)
Bu defe de sözümden xoşallanaraq, ancaq teklikde büruze verdiyi xüsusi eda ile mızıldandı:

- Ne bilim e... – deyib, sonra şeher lehcesine rayon işvesi qatmağa çalışaraq:- Bir sehv edib darıxdım... (yene güldü)

- Sabah şenbedir, yene kitabxanaya gedek? Belke bu defe teatra gedek? Çoxdandır getmirik...

Xüsusi erkle sözümü kesdi:

- Sabah anamla “talkuçka”ya gedeceyik...- dese de, meni çox meyus halda saxlamadı: Bilirsen, bilmirem xeberin var ya yox... Emrah (türk müğennisi) Bakıya gelib, birisi gün konsertidir... Bu gün qızlardan eşitdim...

Teccüblenmeyimle yanaşı, bu, bir az da gülmeli geldi mene... İlk defe idi ki, o, konserte getmek isteyirdi. Bu iki ilde neinki konserte, hetta bir neçe defe fakültemizin “karnaval” gecesine getmeyimizi istesem de, sonda o xahiş edib meni bu fikirden daşındırımışdı. Ele menden evvel de qrup yoldaşlarının teşkil etdiyi bele tedbirlerden daim kenarda olan olub.
Bilmirem ya meni maddi çetinliklerle üz- üze qoymaqdan çekinirdi, ya ne sebbeden idi... Menimle hemişe getdiyi yerler de sade yerler olub...

İlk defe idi ki, mene konserte getmeyi teklif edirdi, özü de kimin?- Emrahın!
Tebii ki, teklifini memnunluqla qebul etdim: “Birisi gün seher saat 10-da heminki yerde gözleyecem”- deyib desteyi asdım.

Meni fikir götürmüşdü, cibimde cemi “bir şirvan”
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:52
vardı, evden de pulu tezece göndermişdiler. Özlüyümde bir- iki dostumu nezerden keçirdim, “sabah açılsın, onlardan bir “on şirvan” borc alaram, düşünüb yorğanı başıma çekerek yuxuya getdim. Lakin ele seher tezden Sarayın kassası qarşısında konsert salonunda tekce arxa yerlere biletin birinin 50 dollar olduğunu bilende ele bil qol- qanadım sınıb yanıma düşdü. Demeli mene en azı 100 dollar lazımdır ve bu qeder pulu olacaq dostum da yox idi ki, ondan tapam. Hamısı telebelerdir...

Elacı üzülmüş adamlar kimi yanımdan keçenlere dolaşa- dolaşa fikirli halda Saraydan Nizami metrosuna qeder piyada geldim. Metroya düşdüm. Qatara minmeye hevesim yox idi, ele bil mindiyim qatar meni Onun yanında pert olmağa telesdirecekdi... Bir az platformadakı oturacaqlarda oturub hevessiz qatara mindim, Yasamala -qaldığım eve geldim...


Dar, balaca otağımda çarpayımın üstüne yenice özümü yıxmışdım ki, gözüm otağın yuxarı başında divardan asdığım, ev sahibesinin verdiyi qatlanan güzgüye sataşdı. Daha doğrusu, daim güzgünün başından asdığım boyunbağına...

Bu boyunbağını böyük nevesi olduğuma göre mene ata nenem vermişdi, ona da öz nenesinden yadigar qalmışdı. Bir sözle, ailemizin maddi durumuna uyuşmayacaq qeder çox qedim ve qiymetli qızıl boyunbağı idi. Ortasında Güneşin maketi olan qızıl klon belke de de indi yoxdur, klonun arxasına 1901 hekk olunmuşdu. Forması ele idi ki, onu hem kişi, hem de qadın istifade ede bilerdi. Bir sözle, xalis qızıl olması ile yanaşı 100-den çox yaşı olan qiymetli boyunbağı idi. Hem de soy kökümden yadigar olduğu üçün menim üçün ikiqat eziz idi. Ona göre de itireceyimden ehtiyat edib heç vaxt üstümde gezdirmirdim. Nenem verenden getirib yaşadığım otaqda xüsusi bezediyim güzgünün üstünden asmışdım, otağım çox etibarlı heyetde idi...

He qardaş.... düz fikirleşirsen, başqa elac yox idi... Ya onun ilk defe olaraq xahişini yere salmalıydım, belke de heyatımda ilk yegane an olaraq bir kişi kimi sevgimde qarşılaşdığım imtahandan üzü qara çıxmalıydım, ya da
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:52
bu qiymetli hediyyeden vaz keçmeli idim...

Ele seçim qarşısında qalmışdım ki, bunu heç düşmenime bele arzulamıram...

Bu qarışıq fikirlerle sabahı açdım. Ders günü deyildi, günorta idmana gedecekdim. İdmana gedene qeder de bir qerara gelmemişdim. İki müqeddes seçim qarşısında qalmışdım, vaxt daraldıqca az qala üreyim partlayırdı...

Meşqim çox hevessiz keçdi, uşaqlar da bunu hiss etdiler. Onlar arasında Ariz (heqiqi adı deyil, şertidir). meşq yoldaşım olması ile yanaşı hem de eyni fakültede oxuyurduq. Hemişe meşqden bir çıxıb eve gelirdik, onların öz evleri Yasamalda idi. Yaxın dostluğumuz olmasa da artıq az- çox yoldaşlığımız vardı. Yol boyu el çekmeyib qefleten bele meyusluğumun sebebini dayanmadan soruşurdu. Qerarsızlıqdan döze bilmeyib ancaq pula derhal ve keskin ehtiyacımla bağlı üreyimi Arize boşaltdım. O, derin fikre getdi ve utancaq formada dedi:

- İmtahanların hamısını (yaz semestri yenice başlamışdı) atamın kömekliyi ile vermişem, evden pul isteye bilmirem. İstesem de vermeyecekler... Bilmirem sene nece kömek edem...

- Narahat olma, canın sağ olsun...- desem de hardansa, ne vaxtsa meşqden çıxan vaxt söhbet esnasında atasının zerger olduğunu demesi yadıma düşdü.
Bu yadıma düşenden heç iki deqiqe keçmemişdi ki, qefil cesarete geldim:

- Bura bax! Belke atanla danışasan, hemin boyunbağımı satacam, başqa elac yoxdu...

- Belke bir az fikirleşesen? Evdekiler eşitse, yaxşı çıxmayacaq (ailemi nezerde tutur)...

Artıq qerar vermişdim:

- Başqa variant yoxdur!

Ele axşamı Ariz ile görüşüb atasının dükanına getdik. O, meni atası ile tanış etdi, men de onun atasını metleble tanış etdim ve Güneş boyunbağımı çıxardıb masasının üzerine qoydum. Atası peşekar zerger idi, boyunbağına baxmaqla doymurdu... Tebii ki, qiymet danışmadım. Kişi seyfini açıb mene 150 dollar sayıb verdi. O vaxt bu, az pul olmasa da, hiss etdim ki Güneş boyunbağımın qiymeti deyil, amma ne ise...

Oradan ele birbaşa Sarayın kassasına qaçdım, biri 60 dollar olmaqla orta
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:53
yere iki bilet aldım. Sabahı Onunla görüşüb konserte getdik...

Sonralar evde dedim ki, kiraye qaldığım yeri deyişerken boyunbağımı itirmişem. Demek menim üçün, eşitmek ise onlar üçün çox çetin olsa da başqa ne ede bilerdim?...

Aylar, günler keçirdi ve keçen günler bizi bir- birimize daha çox bağlayırdı. Artıq bakalavrı bitirmişdim, magistraturada oxuyurdum. O, da axırıncı kursda idi, elaçı olsa da magistraturaya qalmaq fikri yox idi: “Evimizde bir alim oldu, besdi de...”- deye, mene söz ataraq gülürdü. Bununla yanaşı tez- tez ailelerinde menimle bağlı problemlerinin de olduğunu hiss edirdim, amma buna baxmayaraq bir neçe defe qeti olaraq menden bunu özüme derd elememeyimi xahiş edirdi: “Eger ikimiz bir ata ile bir ananı (özününküleri nezerde tuturdu) razı sala bilmeyeceyikse, onda ne senden ata olacaq, ne de menden”-deyib, zarafatları ile mene teselli verirdi... Ve qeribe idi, o menim evezime de özüne teselli verirdi...

Axrıncı kursda oxuyanda növbeti defe rayona, valideynlerime baş çekmeye getmişdim. Uzun çek- çevirden sonra ilk defe olaraq anam menimle ciddi söhbet etdi. Oradan- buradan söz salıb evlenmek vaxtımın olduğunu bildirdi. Nehayet, ailemizin imkansızlığını öne çekib özünün imkanlı qardaşları (iki dayım var) ile qohum olmağımızın vacibliyini dedi. Bir sözle, böyük qardaşın qızı ile evlenmeyimiz teklif etdi: “Bu gün -sabah universiteti bitirisen, sene “arxa” lazımdır, özün de görürsen ki bizde ele güc yoxdu, bala”- deyib, daha doğrusu, artıq qerar verdiklerini söyledi, yeni menden xebersiz..

Hem anamla aramızda ilk defe olaraq geden bu mövzunun utancaqlığından, hem de qezebimden özümde deyildim. Qerarı valideynlerim vermesine baxmayaraq ani olaraq özümü Bakıda meni gözleyen Onun qarşısında böyük xeyanetkar kimi hiss eledim. Ve özüm de bilmedim ne vaxt anama berk bağırdım, elimdeki kitabı fırladıb heyete tolazladım... Özüm de bilmedim bu bağırtı ile artıq neçe ildir kimise sevdiyimi, Bakıda meni gözleyen böyük bir üreyin olmasını birce- birce
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:53
anama anlatdım. Hemin gün axşama kimi neler oldu, hansı danışıqlar oldu, yadımda qalmayıb. Tekce gece şehere gelmek üçün avtobusa minmeye hazırlaşarken qapı arxasından eşitdiyim anamın hıçqıraraq atama dediyi bu sözler yadımdadır: “A kişi, uşaq deyesen daha bizim deyil... Ümidlerimiz öldü...”.


Magistraturanı bitirib planlaşdırdığım kimi aspiranturaya hazırlaşmaq evezine esgerliye gedesi oldum. Yeni aspiranturaya hazırlaşmaq üçün herbi xidmetden müeyyen vaxta herbi möhlet almaq mecburiyyetinde qaldım ki, buna da imkanım olmadı. Bunu ilk defe Ona deyende, gözlemediyi xeber olsa da sakit qarşıladı. Üze vurmasa da hansısa ümidlerinin boşa çıxdığını hiss etdim. Hemin gün gece yarısına kimi şeheri gezdik. Hemişe axşam saat yeddi olan kimi eve telesirdi, amma bu gün ele bil eve getmek istemirdi. Xatırladanda ki, gecdir, evde gözleyerler, cavabı qısa olurdu: “Bu günden doymaq isteyirem...”.

Geceye yaxın ayrılarken soruşdu:

- Neçe günden sonra gedirsen?

- Bir hefteden sonra herbi hissede olmalıyam..

Ani olaraq aciz ve ciddi görkem aldı:

- Qulaq as! Artıq atam da dolayısı ile üstüme düşüb! Tek onlara heç neyi sübut ede bilmirem. Sen lazım idin, amma esgerlik imkan vermir...(gözünden axan yaşı saxlaya bilmir)...

Tekrar- tekrar evde olanları mene açıq danışmasını xahiş etdim, amma üze vurmasa da esgerlik qabağı ehvalımı korlamamaq üçün heç ne demedi. Tek bu sözleri hemin gün ayrılana kimi üç defe özü de berk- berk tapşırdı:

- Sen yeter ki, her hefte menimle elaqe yarat, meni zengle de olsa, yada sal, yeter... Allah kerimdir!

Onun bunu mene tapşırmasının özü mene xoş gelmedi.. Meger o demese, men onu unudacaqdım?!..

Amma sen deme, O, da haqsız deyilmiş...

O vaxt şexsi mobil telefonum yox idi, heç evvelden olmamışdı da... Xoşbextlikden Bakıya düşsem de herbi hisse çox “ustav” idi. Hem de esgerliyin ilk günlerinde atamın infarkt xeberi dünyamı tamam qarışdırdı. Anamla son söhbetimizi xatırlayıb özümü günahkar sayırdım...

Bir sözle, Herbi
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:53
Andı qebul edene qeder- düz 40 gün Onunla elaqe yarada bilmedim. “Prisyaqa” günü şehere buraxılan kimi derhal yaxınlıqdakı avtomat telefondan Onun ev nömresini yığdım. Bacısı götürdü ve Onun evde olmadığını dedi. Soruşanda ki, O necedir, yaxşıdırmı ve sair, sözüm ağzımda qaldı... Bacısı desteyi yarımçıq asdı...

Hemin gün şeheri dolaşa- dolaşa axşam herbi hisseye dönene kimi defelerle onlara zeng etdim. Hamısında da “evde yoxdur!” deyib, desteyi yarımçıq asırdılar. Artıq mende şübhe yox idi ki, O, özü telefona gelmir.

Herbi Andı qebul etdikden sonra bölünerek düşdüyüm bölük elverişli idi, yeni telefon sarıdan elverişli yer idi. Zabitlerin bezileri ile münasibet yaradıb telefondan istifade ede bilirdim. Düz bir ay iki günden bir dalbadal Onlara zeng etsem de gah “evde olmurdu”, gah da sesim tanınan kimi desteyi yarımçıq asırdılar... He, bir tesadüfü de deyim ki, atasına Güneş boyunbağımı satdığım Ariz de esgerliyi menimle düz bir bölüye düşmüşdü. Artıq onunla en azı köhne telebelik yoldaşı kimi burada qardaşlaşmışdıq. Amma men O. barede ne boyunbağını satarken ne de esgerlikde heç vaxt A.a teferrüatı ile heç ne danışmamışam. Ehtiyac da yox idi...
Bir günde eyni cavabı gözleyerek kazarmada desteyi könülsüz götürüb yığan kimi o başdan onun sesi geldi. Heyhat! Sevincimden ne deyeceyimi bele bilmedim. Amma az keçen kimi onun yad ve esebi sesi meni ayıltdı:

- Ne isteyirsen?! Niye bizi narahat edirsen?! Sene ne lazımdır?!

- Ne olub axı?... Bilirem haqlısan, ilk ay imkan olmadı sene zeng edim, bilirsen...

Sözümü ağzımda qoydu:

- Saxla bu nağılı, daha gecdir! Menim 3 il “döyüşdüyüm sengerde” sen 40 gün tab getire bilmedin! Men sene göre illerdir atamla soyuq davrandım. Amma sen meni onların yanında yere vurdun! Men onlara söz vermişdim ki, universiteti bitiren kimi sizinkiler bize gelecek, amma sen neinki bunu etdin, heç meni bele axtarmadın! Men daha evde sınmış biriyem, yalvarıram el çek menden!

- Bir deqiqe...

- Gecdir! Heqiqeten gecdir!!!- deyib
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:54
zerble desteyi çırpdı.

Günlerle onun nömresini yığsam da, imkan düşdükce şenbe- bazar buraxılış götürüb şehere çıxaraq mehellelerine getsem de o, neinki menimle görüşdü, hetta son günler telefonda tez- tez mene nifret etdiyini demeye başladı. Açığı artıq axır vaxtlar sesimi eşiden kimi heç danışmırdı...
Başqalarına qeribe görsener, amma heqiqeten bu veziyyete münasib bir sebeb tapa bilmirdim.

Herbi hissede de Ariz bir neçe defe perişanlığımı görüb bunun sebebile maraqlansa da ona Onun haqqında heç ne demedim, eslinde daha danışmağa ne ümidim, ne de hevesim vardı. Ona göre de Ariz her defe mene deyirdi:

- Bilmirem o qız kimdir, amma deqiq bilirem ki, bir qızdan öteri bu güne düşmek menasızdır.

Arizin sözlerine baş qoşmurdum, çünki onun axı neden xeberi vardı?... Buna baxmayaraq Ariz esgerlikde yegane yaxın dostuma çevrilmişdi. Demek olar ki, qardaş kimi idik.

Bu minvalla aylar keçdi. Artıq bir neçe ay idi ki, Onun tehqire beraber redd cavablarını eşitmemek üçün zeng etmirdim, planım bu idi ki, bir gün birteher görüşüb veziyyete aydınlıq getirim. Herbi xidmeti başa vurdum, evimize- Berdeye getdim. Amma çox qalmadım, tezlikle şehere qayıdıb dostların kömeyile yaxşı bir firmada işe düzeldim. Bu erefede fürset gezirdim ki, Onunla rastlaşım, danışım. Eşitmişdim ki, hetta nazirliklerin birinde işe de düzelib...

Açığı, buna o qeder teeccüblenmedim de, çünki atası da pis yerde işlemirdi... Buna baxmayaraq meni hemin an delicesine rahat buraxmayan onun herbi xidmetimin evvelindeki 40 gün ayrılıqdan sonra birden- bire deyişmeyi idi. Bu, artıq meni onun özünden de çox maraqlandırırdı...
İki ay idi şehere qayıdıb işlemeyime baxmayaraq hele de bu fürseti tapmamışdım. İşlediyim firmanın da işleri ağır idi, vaxt elemek olmurdu.

Hetta haqqında danışdığım hem meşq, hem de esgerlik yoldaşım Ariz esgerlikden qayıdandan bir neçe hefte sonra evlendi, toyuna devet etdi, gede bilmedim. İşden vaxt ede bilmedim...

Bir gün fürset edib Arizin nömresini yığdım.
[cavab] KrutoY_YeTiM 12 Fev 2014 / 20:54
Görüşüb hem toya gelmemeyimin üzrxahlığını elemek isteyirdim, hem de Onun baresinde her şeyi Arize danışıb meslehet almaq isteyirdim.

Zengleşdik. Zengime sevinib o, menden evvel görüş teyin etdi (heqiqeten xetrimi çox isteyirdi, esgerlik bizi daha yaxın etmişdi). “Genclik” metrosunun yanında görüşdük. Men ondan toya gelmemeyime göre, çox üzrxahlıq eledim, o, “heç bir problem yoxdu, biz qardaşıq!” deyib, boynumu qucaqladı. Men derhal marağımı saxlaya bilmedim:

- Yaxşı görek, bes bu qefil evlenmek haradan çıxdı? Men bilen senin sevdiyin- filan yox idi..

O, çox etinasız ve sade cavab verdi:

- Eşşi, ne sevmek?!.. Ele men esgerlikde olanda evdekiler qohumlardan birini gözaltı edibler, qayıdan kimi de teklif elediler, sözlerinden çıxmadım. Bilirsen, evin tek oğluyam axı men...

- He... Eşşi yene de xoşbext ol, heqiqeten çox sevindim- deyib, onu yaxınlıqdakı kafeye devet eledim. Amma o, etiraz eledi:

- Ne kafe?!.. Men ele bu yaxınlıqda oluram, evi qoyub kafede oturaq?!...

Soruşanda ki, axı sen şeherin başqa yerinde qalırsan, o,: “atam toy münasibetile mene ayrıca ev aldı, atamgilden ayrı yaşayıram indi...”-deyib, göz vurdu...

Onun kifayet qeder imkanlı aileden olduğunu xatırlayıb onlara getdim. Genclikde yaxşı binaların birinden ev almışdı, ele bloka giren kimi binanın adi bina olmaması adama işare vururdu. İçimi qeribe dostluq qüruru bürüdü... Amma bu, çox çekmedi, daha doğrusu, onun evinin qapısı açılandan sonra, neinki o qürür dağıldı, dünyam dağıldı, desem, azdır... (ilk defe olaraq yanımda gözleri doldu- M.A.).

Evin qapısı açılan kimi ele bil meni ildırım vurdu. Tek eşitdiyim sözler Arizin gülümseyerek mene: “Tanış ol, bizim evin xanımıdı....”- demesi oldu, arxasını eşide bilmedim. Çünki bu, O, idi... O QIZ! Üzüm od tutub alışdı ele bil, birden- bire bedenime güclü qızdırma geldi.... Heç cüre veziyyeti hezm ede bilmirdim: Dostum Arizin evlendiyi qohumu menim illerdir istediyim, ümidlerimi bağladığım o qızdır....!

Onun meni görenden
[cavab] Bölmeye qayıt