maqnoliya 12 Yan 2014 / 03:53
Bir vaxtlar, bütün
duyğuların yaşadığı bir ada
var idi. Xoşbextlik, Keder,
Qürur, Sevgi ve başqa
bütün duyğular. Bir gün,
adanın batmaqda olduğu
duyğulara xeber verilir. Bu
xeberden sonra bütün
duyğular adanı terk etmek
üçün hazırlaşır. Sevgi
adada en sona qalan
duyğu olur, çünki mümkün
olan en son ana qeder
gözlemek isteyir. Ada
batdığı zaman Sevgi kömek
istemeye qerar verir.
Zenginlik, çox böyük bir
geminin içinde Sevginin
yanından keçir. Sevgi
— Zenginlik, meni de
yanına alarsanmı? deye
soruşur. Zenginlik
— Xeyr, olmaz. Gemimde
çoxlu qızıl ve gümüş var,
senin üçün yer yoxdur.
deyir.
Sevgi, çox gözel bir
yelkenli geminin içindeki
Paxılı görüb kömek isteyir.
— Paxıl, ne olar mene
kömek et !
— Sene kömek ede
bilmerem, Sevgi. İslaqsan
ve yelkenleri mehv ede
bilersen. deye cavab verir.
Keder yaxınlıqdan keçir ve
Sevgi kömek isteyir.
— Keder, seninle gelim ?
- Of, Sevgi o qeder
kederliyem ki, tek qalmağa
ehtiyacım var. deye Keder
dillenir.
Xoşbextlik de Sevginin
yanından keçir. O qeder
xoşbext olur ki, Sevginin
sesini eşitmir.
Sevgi birden bir ses eşidir.
— Gel Sevgi! Seni yanımda
apararam. Sevgi o qeder
xoşbext olur ki, onu
kömek edenin kimliyini
öyrenmeyi unudur. Yeni bir
adaya çatdıqlarında, Sevgi
ona kömek edene ne qeder
borclu olduğunu anlayır.
Diger duyğulardan soruşur.
— Mene kömek eden kim
idi?
— O, Zaman idi. deye
cavab alır.
- Zamanmı? Niye mene
kömek etdi ki?” deye
Sevgi soruşur. Aldığı
cavabsa çox sade olur.
- Çünki yalnız Zaman
Sevginin ne qeder böyük
olduğunu anlaya biler….
[cavab] *aysu* 12 Yan 2014 / 04:03
Super
[cavab] _Liliya 12 Yan 2014 / 04:04
maqnoliya, twk ama menim fikrimce sevgi yuxudu ayildinsa her weyin sonudu
[cavab] Bölmeye qayıt