Oxumaqa deyer
YeTiM
8 Okt 2012 / 15:20
Heyat yoldaşım mühendis idi. Onunla
sakit tebietini sevdiyim üçün
evlenmişdim. Ancaq iki illik nişanlılıq
ve beşillik evlilikden sonra bu
«sakitlilik» meni yormağa başladı.
Artıq «xoş xatirelerle dolu» o keçmişden eser — elamet de
qalmamışdı. Nehayet, qerarımı ona da
bildirdim: boşanmaq isteyirdim.
Doğrusu, bu, onun üçün gözlenilmez
i...di. Ona göre de teeccüb dolu bir
ifade ile: «Niye?» — deye soruşdu. Men de: "Eslinde bir sebeb yoxdur.
Sadece olaraq, yorulmuşam", — deye
cavab verdim...
Bütün geceni bir kelme de danışmadı.
Çox güman ki, düşünürdü. Onun bu
«sessizliyi» ise ümidsizliyimi daha da artırırdı. Beli, men hisslerini bele ifade
etmekde aciz olan adamla
evlenmişdim. Xeyli düşünenden sonra
nehayet: «Seni öz qerarından
döndermek üçün ne ede bilerem?» —
deye soruşdu. Artıq son ümidlerim de yox olmaq üzre idi. "Eslinde esas
mesele de ele budur. Öz sualının
cavabını özün tapa bilsen, qerarımdan
döne bilerem", — dedim ve sonra da
elave etdim: «Deyek ki, bir uçurumun
kenarında bir çiçek var. O çiçeyi dermek sene ellerini, ayaqlarını,
gözlerini itirmek bahasına başa gelir.
O çiçeyi menim üçün dere
bilersenmi?» Diqqetle üzüme baxdı
ve: «Sene bunun cavabını sabah
vereceyem», — dedi. Bu cavabdan sonra son ümidlerim de yox oldu...
Ertesi gün yuxudan oyananda evde
yox idi. Metbex masasının üzerinde
boş bir süd şüşesi, altında ise öz eli ile
yazdığı bir mektub var idi. Mektub
"Ezizim!" sözü ile başlayırdı… "Ezizim! O çiçeyi senin üçün dermezdim. Çünki
her defe kompyuterinin «altını üstüne
çevirib» monitorun qarşısında
ağlayanda, onu düzeltmek üçün
ellerime ehtiyacım var… Her defe
açarlarını evde unudub qapının ağzında qalanda, eve tez çatmaq üçün
ayaqlarıma ehtiyacım var… Her defe
maşınınla yolunu azıb kömek
isteyende, sene yol göstermek üçün
gözlerime ehtiyacım var… Her defe
eve yorğun gelende yorğunluğunu unutdurmaq üçün dilime ehtiyacım
var… Eger bütün bunlardan sonra
hele de seni menden çox seven biri
varsa, o uçuruma gedib, oçiçeyi senin
üçün dere bilerem..."Artıq göz yaşlarımı saxlaya bilmirdim.
Nehayet, mektubun son cümlesine
çatdım… "Eger mektubu oxuyub
qurtardınsa ve bu cavabımdan razı
qaldınsa, qapını aç. Seni çox sevdiyin
küncütlü çörek ve teze südle qapının ağzında gözleyirem..."
Tez qaçıb qapını açdım. Doğrudan da,
elinde bir eded küncütlü çörek ve bir
şüşe teze süd var idi. Heyecandan ise
üzü qıpqırmızı qızarmışdı. Artıq söze
ehtiyac yox idi. Men de o günden o çiçeyi o uçurumun kenarında
«saxlamağı» qerara aldım...
İlk iller yaşadığımız heyecanlar
sonralar yox olub gede biler. Halbuki
mehebbet hemişe var. Belke, bir az
heyecansız, belke, bir az qeyri — romantik… Belke, bir az cansıxıcı,
belke, bir az monoton…
Ancaq yene de var. Yeter ki, biz onu
görmeyi bacaraq. Heyat da eslinde bu
deyilmi?.
red. YeTiM (08.10 /15:21)
[cavab]
Kalxozcu
8 Okt 2012 / 15:23
YeTiM,so good
[cavab]
xuliqan
8 Okt 2012 / 16:31
buda qeweydi ataw :)
[cavab]
nina*
8 Okt 2012 / 16:54
superdi twk..her kes hiss etdiyini rahat wekilde dile getire bilmez ama bu da o demek deyil ki o insan sevmir
[cavab]
xuliqan
8 Okt 2012 / 17:14
nina*, tesdiqliyirem.ele insanlar varki susaraq icinde ne hisler gizledir
[cavab]
kaktus21
9 Okt 2012 / 01:51
heyat da eslinde budur..bezileleri hisslerin ifade etmeyi bacarmir..ama ele vaxt gelir ki, birce kelmesi bùtùn herweye bes edir..
[cavab]
Bölmeye qayıt
0.1363 san.
© 2012 - Şen Fermer Oyunu Tarla.az