Sevdiyim Oqlan Evlenmek Adiylaa(heyat hekayesi)
YeTiM
8 Okt 2012 / 14:47
“Sevdiyim oğlan evlenmek adıyla...”
-Boşalarken ellerimle yatağı sıxırdım...
Aşiq olmuşdum sanki ona. Çirkin idi,
amma meni heç incitmeden bitirmişdi
işini. "Sevdim seni" deye pıçıldadım
alçaq ses tonu ile. Gülümsedi. Pul istemedim, zorla elime bir neçe
buruşmuş kağız sıxışdırmağa çalışdı.
Baxmadan çantama atdım... Menden razı qaldığını deyib yene
çağıracağını söyledi. Heç bir söz
demeden terk etdim evini. Bir taksiye
oturub sürücüye Kadıköye sürmesini
xahiş etdim. Bir oyuncaq dükanının
yanından keçerken taksini saxlatdım. Dükkana girib kiçik bir oyuncaq
aldım. Çox teessüf ki, pulum bu
qederine çatırdı. Qayıdıb taksinin
pulunu ödedim. Küçede söz atırdılar
mene. Artıq öyreşmişdim, amma yene
de ezilirdim onların qarşısında. Eve çatmışdım artıq. İçeri daxil oldum,
qızım yatmayıb meni gözleyirdi.
"Annem geldi" deyib mene teref
qaçdı. Üzüne gülümsemeye çalışsam
da "anne" sözüne tab getire
bilmedim. Gözlerim dolmuşdu... Var gücümle qucaqladım qızımı, göz
yaşlarımı görmemesi üçün. Elimle
gözlerimi silib çantamdan oyuncağı
çıxarıb qızıma verdim. Elimden alıb
sevincek var gücü ile otağına qaçdı.
Onun sevinmesi mene bes edirdi. Menden daha güclü idi, kiçik şeylerle
xoşbext olmağı bacardığı üçün. Dörd il qabaq idi, sevdiyim oğlan
evlenmek adıyla aldatmışdı meni.
Atamın namusunu temizleyeceyini
bildiyimden qaçıb İstanbula
gelmişdim. Qarnımdakı körpenin
"atası olmadığı üçün" heç kim iş vermek istemirdi. Ev sahibi de pulunu
isteyirdi. Qonşuluğumda bir fahişe
yaşayırdı. İşleri yaxşı gedirdi, ev
kirasını yerime ödedi, daha sonra
qazanıb qaytararsan, deye teselli de
vermişdi. Eger menim üçün ferq etmirse, onun yanında da qalacağımı
bildirdi. Mecbur olub qebul etmişdim. Hamileliyimin son iki ayında çöle
çıxmağa utanırdım, hamının mene o
adı qoşacağını bildiyimden,
mehellenin qadınları kişilerini menden
qorumağa çalışacağından, uşaqlarının
exlaqlarını pozacağımı düşüneceklerinden... Doğumdan
sonra artıq "dostuma" lazımından
artıq yük ola bilmeyeceyimi başadüşürdüm. Seherisi gün yeniden iş
axtarışına başladım. Gec qayıtmışdım
şeherden. İş axtarışım da heç bir
netice vermemişdi. Hemin geceydi
menim heyatımı qaraldan, imza
atdıran o şerefsiz heyata. Küçede bir nefer qolumdan tutub var
gücü ile ara küçelere çekdi meni.
Bıçağı boğazıma dayamışdı.
Qorxumdan olacaqlara qatlanmaq
mecburiyyetinde idim. Ağlayırdım
hıçqıraraq fayda etmeyeceyimi bilsem de. Yene de şanslı idim. Hamile
qalmamışdım. Eve qayıdanda gelecek
meslekdaşım terefinden anlaşılmışdı
bu gece küçede baş veren "cinayet".
Sehere qeder körpemin baş ucunda
dayanaraq düşünürdüm. Qerar vermişdim. Qızımı böyütmek üçün
özümü qurban verecekdim. Seher
açılan kimi ilk işim bunu en çox
güvendiyim adama danışmaq oldu.
Her halda bir çoxuna göre men fahişe
idim. Emin olub -olmadığımı soruşdu. Cavab vere bilmedim. Her şey aydın
idi. Tek çıxış yolum bu idi. İlk
müşterimi hele de xatırlayıram. On altı
yaşında ergen bir uşaq. Qızımın otağına girdim. Üzüne
baxmağa utanırdım. Qızımın adını
Mesume qoymuşdum. Menden ferqli
olaraq mesum olsun deye. Özümü
düşünceler denizimin ortasında daha
çox boğmamaq üçün otağıma keçdim. Yuxuya getmeyim çox çetin
olmadı. Seher tezden oyananda
Allahıma dua edirdim, meni bağışlasın
deye. Mene başqa çıxış yolu göstersin
deye... Hele de gec olmadığını bilirdim ve ya
özüme bu cür teselli verirdim. Bu anda
yaxınlıqdakı mescidden ezan sesi
duydum. İlk ağlıma gelen fikirle
hereket etdim. Mescide gedirdim. Ürekden tövbe
etmişdim. Mescidin önünde uzun
müddet gözledim, cesaretimi toplayıb
uzaqda dayanan imama doğru
addımladım. Qısaca, her şeyi anlatdım.
Tövbe etdiyimi, mescidde her hansı bir iş olaraq yeni heyata başlamaq
istediyimi dedim. "Exlaqsız qadın"
deye bağırdı mene. O an bütün
bedenim keyidi. Qapıya çatmağa
çalışırdım. İmamın: "Allahım, keç
günahımdan, bu qadının senin evini çirkletdiyi üçün!" - demeyini ve bir
neçe erebce söz mızıldandığını
eşidirdim arxadan. Eve çatar -çatmaz
kiçik bir kağıza "qızıma yaxşı bax,
yalvarıram
red. YeTiM (08.10 /14:48)
[cavab]
YeTiM
8 Okt 2012 / 14:49
sene",- deye bir şeyler qaraladım. Tanrı bele menden üz döndermişdi.
Yastığımın içinde topladığım pulu
çıxartdım. Üç min lireden çox olmazdı.
Sadece, 100 liresini götürüb qalan
hissesini belke de bütün heyatımı
ifade eden o beş sözlük kağızın yanına qoydum. Qızım hele de yatırdı.
Alnından öpüb birbaş evin qapısına
üz tutdum. Mehelledeki taksilere
minmemişdim heç vaxt.. Onların
üzüne baxa bilmirdim. Ana yola
çıxdım, bir taksiye oturdum. Sesim tutulmuşdu. Gücle "otoqar" sözünü
deye bildim. On beş deqiqe sonra
Bursaya yola çıxacaq ucuz bir
avtobusa bilet aldım. Yol boyu düşünmemeye çalışırdım.
Yalandan gülümseyirdim. Bir anda
güclü bir qısqanclıq hissi baş qaldırdı
mende. Yol boyu gördüyüm xoşbext
ailelere, sevgilisi ile el-ele gezen
qızlara, küçede simit arabasını önüne alıb onu zorla iteleyen simitciye qarşı...
Gözlerimi yummağa mecbur oldum,
bütün bunları görmemek üçün.
Beynimde bunların sadece, bir xeyal
olduğunu düşünürdüm. Gözümü
açanda artıq menzil başına çatmışdım. Evime gedirdim. Doğulduğum,
böyüdüm yere. Uzaqdan qapısını
gördüm. Çox deyişmemişdi. Bir az pas
atmışdı kenarları. Qapının önüne
çatanda bir an ayaq saxladım. Bütün
düşüncelerim qarışmışdı. Qapının açılması ile bir-iki addım geri getdim.
Atam dayanmişdı önümde. Saçları bu
qeder qısa müddetde xeyli ağarmış
atam. "Ata" dedim, dodağımda qemli
bir gülümsemeyle. Heç bir şey
demeden içeri keçdi. Bir neçe saniye sonra elinde bir tüfengle koridorda
göründü. Bütün bu olacaqlara özümü
hazırlamışdım. Evin pencerelerine
baxdım. Anam, qucağında bir
körpeyle dayanmışdı. Nece de qeribe
idi heyat. Yeniden gözlerimi atama çevirdim. Qaldıra bilmirdim bütün
bunları. Gözlerimi yummağa mecbur
oldum, bir daha aça bilmeyeceyimi
bildiyim halda. Tüfengi mene
tuşladığını hiss edirdim. Anam da yeqin pencerenin önünden
çekilmişdi, bu menzereye daha baxa
bilmeyeceyi üçün, belke de yox,
bilmirdim. Atam her gün yolumu
gözleyirmiş, bu qarşılaşma zamanı heç
soyuqqanlılığını itirmedi. Quşların sesinieşidirdim, bu sesler daha çox quş
yuvasından gelen sese benzeyirdi.
Uşaq vaxtı hasarın küncünde her gün
suladığım encir ağacı var idi. Belke de
orda yuva qurmuşdular. O anda baş verdi her şey... Çox qısa
bir partlayış sesi ve sinemde istilik...
Atam mene özgürlük bexş ederek
namusunu temizlemişdi
red. YeTiM (08.10 /14:50)
[cavab]
Ayla
8 Okt 2012 / 14:58
YeTiM,sen yaza yaza men oxudum super hekayedi twk
[cavab]
YeTiM
8 Okt 2012 / 15:11
Ayla,:)) twkr
[cavab]
xuliqan
8 Okt 2012 / 16:26
kankret hekayedi ataw :)
[cavab]
YeTiM
8 Okt 2012 / 16:32
xuliqan,yo brat anektod
[cavab]
nina*
8 Okt 2012 / 16:48
duwunmeden atdigi addim neticede sahibsiz qalan korpe...
[cavab]
selim
8 Okt 2012 / 23:26
sagoleee brat
[cavab]
YeTiM
8 Okt 2012 / 23:34
selim,deymez brat.
[cavab]
Bölmeye qayıt