Varli.(hekaye)

pol YeTiM 6 Okt 2012 / 15:52
Bir zaman çox zengin bir adam,
uşaqlarına bele vesiyyet eder: - "Men ölüb yuyununca, bu köhne
corablarımı ayağıma keçirin, men
bunlarla basdırılmaq isteyirem." Vaxt saat gelir bu zengin vefat eder. Cenaze yıxandıqdan sonra oğulları
corabları al/götürüb getirerler: Atamızın vesiyyeti var, bu köhne
corabları ona geydireceyik. deyerler. Cenazeni yuyan müellim efendi bunu
qetiyyen qebul etmez. Bu sefer müftiye çıxarlar. O da
Dinimizde bele bir şey yox. deyib redd
eder. İster istemez, atalarının vesiyyetinden
imtina etmek mecburiyyetinde
qalarlar. Cenazeni defn edib qebirden
evlerine dönünce qonşularından biri
elinde bir mektubla gelir : - "Atanız çox evveller bu mektubu,
mene vererek, menim cenazem
basdırılıb oğullarım eve dönünce
özlerine ver demişdi." deyer. Mektubu açıb oxuyunca, atalarının en
son ibretli dersini bu ifadelerle
verdiyini görerler: - "Övladlarım, işde gördünüz; köhne
corablarımı bele qebirime apara
bilmedim. Ağılınızı başınıza alınıq. Ne
edeceksinizse heyatda edib o biri
aleme gönderin. Aldanmaqda fayda
yox."

[cavab]


 
Bölmeye qayıt
19.04.13 22:00
0.2839 san.
© 2012 - Şen Fermer Oyunu Tarla.az