EMIN98 3 Sen 2013 / 01:40
Gözəlçə...
Men heç vaxt heç kese xor baxan deyilem.Vallah, düz sözümdü. Düzdür, herden hiss edirem ki, çoxundan üstünem, amma üze
vurmuram – kimise pert etmek neye lazım?
Meni hemişe çox istiyibler. Uşaqlıqdan anam mene gözelçe, atam melek deyirdi. Bütün
günü güzgüye baxardım. Gözel göz-qaşım,bapbalaca burnum, qeşeng saçlarım, gülüşüm,
boy-buxunum hemişe meni valeh edirdi. Hiss edirdim ki, hamıdan qeşengem. Hem de ağıllı
ve mehriban idim. Bunu ilk defe bağçada –qızlar menim saçımı yolanda anlamışdım.
Onlar mene sarsaq deyirdiler. İnciyib elemirdim – bilirdim ki, paxıllıq edirler. Qızların
heç biri menimle oynamırdı. Menimle yarışmaq ağıllarına da gelmirdi. Bilirdiler ki,
onsuz da men hamını udacam. Onlar menden
çekinirdiler, hem de özlerini mene oxşadır,menim kimi olmaq isteyirdiler. Düzdür, onda
hirslenirdim, ağlayırdım, indi- indi başa
düşürem ki, bütün bunlar ele-bele olmayıb –
axı men hamıdan gözel, hamıdan ağıllı idim.
Mektebe gedende
de öz edaletime heyran olmuşdum. Sinifdeki
en eybecer, en gicbeser qızlar menimle
refiqelik edirdiler. Çünki men onlara
yuxarıdan aşağı baxmırdım. Hamıdan gözel
olsam da heç vaxt qeşeng qızlarla dostluq
etmirdim. Hem de men çox terbiyeli idim.
Bunu da men mektebde hiss etdim. Heç bir
oğlan menim yanımda oturmağa cesaret
etmirdi. Hetta küçede görende de mene
salam vermirdiler. Tebii ki, hörmetimi
saxlayırdılar. Meni gören kimi özlerini
itirirdiler. 8 Mart bayramında bütün qızlara
hediyye verirdiler, mene yox. Bilirdiler axı,
men terbiyeliyem ve heç vaxt eve oğlan
hediyyesi aparmaram. Son zengden sonra
da heç bir oğlan mene zeng elemedi. Herden
onlara üreyim yanır. Belke bu deqiqe deli
kimi darıxırlar menim üçün, amma zeng
etmeye cesaretleri çatmır, ne bilim. Keçen il
gözellik müsabiqesine getdim. Amma meni
seçmediler. İlk günler fikirleşdim ki, yeqin
rüşvet isteyirler. Atam mene deyende ki, “qızım, gözellik müsabiqesi hara,
sen hara?”, o deqiqe her şeyi başa düşdüm.
Menim canım atam özü münsifler heyyetini
“görübmüş” ki, meni müsabiqeye
qoymasınlar. Atadı da, yeqin qısqanır. Ne ise...
Mektebi bitirib Tibb Universitetine girdim. Ve
onunla ilk defe orada tanış oldum. O,
hündürboy, gülerüz, cesaretli oğlan idi. Onu
bütün qızlar sevirdi. Men de vurulmuşdum.
Amma heç bir tedbir görmürdüm. Vaxt
keçdikce anlayırdım ki, o da meni sevir. Çünki
qrupda hamı ile söhbet edirdi, mene teref ise
heç baxmırdı. Yazıq çox utancaq idi. Amma
bir-iki aydan sonra çox şey deyişdi. O
cesaretlenib mene yaxınlaşdı. İlk söhbetimiz
sözbesöz yadımdadı: “Ay qız, menim yerime
bu meseleni hell ede bilersen?..” Görün bu
cümlede ne qeder sevgi var. “Ay qız”, “ay qız”,
o menim adımı bele diline getire bilmirdi. Men
gülümseyerek defteri götürdüm. O yazıq ise o
saat çıxdı aradan. Bir saniye de qalsaydı,
dözmeyib diz çökecek, sevgisini
etiraf edecekdi. Men kimya meselesini hell
edib defteri ona qaytardım. Hemin günden o
menimle elaqe saxlasın deye tez-tez defterini
mene vererdi. Men de bütün misalları hell
ederdim, sonra da vereqin qırağına ürek
şekli çekerdim. Bir gün ise o, bütün gücünü
toplayıb dedi: “O ürekleri daha çekme...”
Sevincimden uçurdum. O menim sevgimi
qebul etmişdi, üreyimi demek sevgimi de
qebul etmişdi. O günden biz bir cütlük olduq
– hamıdan ferqli bir cütlük. O meni
qısqandırmaq üçün günde bir qızla gezirdi.
Delidi de... Hele de inana bilmirdi ki,
doğrudan onun sevgisine razılıq vermişem.
Hetta iş o yere çatmışdı ki, eybecerin biri ile
yalandan nişanlanmışdı da. Bu oğlanların
sevgisini başa düşe bilmirem de... Nece
ağılsız olurlar. Sonra bilmirem nece oldu. Bir
onu gördüm ki, damarlarım kesilib. Atam
meni hekime apardı. Meni xeyli sorğu-sual
etdiler. Düzdü, Tibb Universitetini bitirmeye hele 3 il qalmışdı. Amma hekim
atamın dediyi kimi meni işe qebul etdi. İndi
işleyirem, öz otağım var, ciddi tetqiqatla
meşğulam. Delilerin arasında onların
veziyyetini öyrenirem. Xesteler bilmesinler
deye meni de onlar kimi geyindiribler, onlara
verilen dermanlardan mene de verirler.
Düzdü, bir az bezdirici olsa da xasiyyetim
deyişmeyib. Men heç vaxt heç kime xor
baxan deyilem. Axı bu insanlara kömek
etmek lazımdır. Ona göre de onları atıb
getmerem. Sevgilimse bir defe de olsun
gelmir bura. Sadece mektub yazır. Onları da
mene göndermemiş cırıb atır. Delidi de...
[cavab] ErRoR_TeXn 3 Sen 2013 / 01:43
http://tarla.az/forum.php?type=movzu&id=213140&start=20
[cavab] DoDaQ_GuLSeDe 3 Sen 2013 / 01:45

[cavab] anominka 3 Sen 2013 / 01:47
QaraQan
[cavab] Melita 3 Sen 2013 / 12:41
ne maraqlidi..heqiqeten bele adamlar var.oz alemlerindediler:)
red. Melita (03.09 /12:41)
[cavab] Bölmeye qayıt